Schilderijen horen voor zich te spreken.
Dat is mijn belangrijkste overweging om het op de homepage kort te houden.
Schilders zouden eigenlijk hun mond moeten houden als ze hun werk aan een breed publiek laten zien.

Harry Mulisch zei eens: “Als schrijven makkelijk gaat, is de aardigheid voor mij eraf". Ik herken mij in die woorden.
Ik ben kritisch ten aanzien van mijn eigen prestaties. Ik spiegel mijn prestaties liever aan schilders waarvan ik het werk hoger inschat. Nooit tevreden en toch gelukkig,dat is de merkwaardige paradox, die het schilderen voor mij zo aantrekkelijk maakt, en houdt.


Ik ben in 1956 geboren en autodidact. Ik kan alleen schilderen wat ik voor mijn ogen zie. Uit het hoofd schilderen kan ik niet, dat wil ik ook niet.
Ik schilder voorlopig de waarneembare werkelijkheid. Mijn hoop is tot een eigen signatuur te komen.
De weg daarheen loopt voor mij niet via probeersels en abstracties, maar in het vergaren van techniek. De tijd zal leren in welke vorm ik die ga gieten. Ik zoek die niet op. 

Hopelijk zal dat een weg worden waarin ik niet alleen afbeeld, maar vooral ook oproep. De mate waarin ik daar in slaag  bepaalt u, de toeschouwer.

"De waarde van een schilderij bestaat precies in dat wat het niet is."

Pablo Picasso